عقیل_حقشناس

سال های زیادی نگذشته است از روزها و شب هایی که صدای گلوله و آژیر خطر، انفجار خمپاره و ناله ترکش های نشسته در بدن ها و صدای بمباران و بوی خون همه جا را فرا گرفته بود. در روزهای سخت و ترسناک تجاوز دشمن بعثی به خاک وطن، زمانی که بسیاری  از جوانان دیروز به هر دلیلی در خانه ها ماندند، شیر زنان ایران زمین فرزندانی را در دامان خود تربیت نمودند که مردانه ، سینه سپر کرده و جان بر کف به صحنه جهاد وارد شدند. بسیاری آسمانی شدند و مادران و پدران خود را با کوهی از غم و اندوه تنها گذاشتند و بسیاری دیگر از فرزندان وطن با تقدیم اعضای بدن و دردهای بسیار از یادگاران فلزی در جسم و جان خود همچنان مهمان ما هستند. سوال این است که چگونه باید به آنان ادای دین شود؟

بندرانزلی دیار مردان و زنان قهرمان، شهدای والامقام، جانبازان و ایثارگران دوران دفاع مقدس، حال و روز خوبی ندارد. سال ها از صداهای ناهنجار جنگ گذشته، اما خاطرات تلخ و شیرینش بر زبان ها بویژه بر لبان مادران و همسران شهدا جاری است. اینان همچنان محکم در راه کشور و انقلاب ایستاده اند، اما دوست ندارند صدای آژیرها تبدیل به نوای درهم شکستن شهر بویژه جوانان غیورش شود. جلوه های ایثار و صبر چیز زیادی نمی خواهند، انتظار آنان از مسئولین ادای دین به شهدا و ادامه راه ایشان در مسیر خدمت بی منت به مردم است، آرزویی که شاید بسیاری ازمادران و همسران شهدا از مسئولین داشته اند، اما کمتر برآورده شده است.

 در روزهای گذشته سعادتی داشتیم به همراه جمعی از جوانان خدمت ام الشهدا شهرستان بندرانزلی، مادر شهیدان کریم بخش، حضور یابیم. در بدو ورود به منزل ایشان نکته ای که توجه هر کسی را جلب می کند ساده زیستی و بزرگواری این مادر انقلابی بود. ایشان با وجود تمام مرارت های ناشی از سال ها دوری عزیزان، با چهره ای متبسم فرمودند: علیرغم همه مشکلات موجود، آرزوی سلامتی و توفیق برای همه بویژه جوانان شهر دارند.

مسئولین برای مادر بزرگواری که پس از سال ها رنج زندگی اینگونه خالصانه دعای خیر می نماید، چه پاسخی دارند؟ ادامه راه شهدا باید در عمل مشخص گردد. نکته قابل تامل این است که شهدا راهی را انتخاب کردند که برای مردم زحمت ایجاد نشود و در آسایش و رفاه بیشتر باشند. آیا عملکرد امروز مسئولان شهری، انجام پروژه های عمرانی کوچک و بزرگ، تصمیمات تامل برانگیز گرفته شده از سوی نهادهای مدنی جهت توسعه شهر و ده ها مورد دیگر نشانه خدمت بی زحمت است؟ در اینکه پروژه ها باید انجام شود تردیدی نیست، اما چرا همه آنها در یک زمان واحد وبدون برنامه ریزی انجام می شود؟ چرا در طول عمر چهار ساله یک تیم مدیریتی، فقط در سال پایانی، شهر تبدیل به کارگاه عمرانی می شود و این امرسبب مزاحمت های بی شمار برای شهروندان می گردد؟ آیا هزاران ساعت عمر مردم نجیب این شهر که بر اثر تصمیمات نادرست در روزهای اخیر از بین می رود، ادامه راه شهداست؟ چرا راه خدمت به مردم را به سخت ترین شیوه انتخاب می کنند؟ شاید اگر وصیت نامه امام (ره ) و برخی از شهدا درباره چگونگی خدمت به مردم، توسط برخی مسئولین مطالعه شود، دیگر شاهد اینگونه مدیریت شهری نباشیم.

مادر شهید مجید ابوطالبی در مصاحبه با خبرگزاری دفاع مقدس گفت که پسرم در فرازی از وصیت نامه اش به مسئولین کشور می گوید: “هر کس، در هر مسئولیتی که نهاده می شود، اگر نمی تواند کاری برای مردم و کشور انجام دهد، خودش از کار  کناره گیری کند و باعث آزار مردم و رهبری نشود”.

مسئولین باید بدانند در ادای دین به شهدا نباید به کلام بسنده کرد، شاید فردا برای این همه کم کاری در حق شهدا و خانواده بزرگ ایثارگران دیر باشد. یکی از دیالوگ های ماندگار که در مواجهه با کم کاری های صورت گرفته در حق این بزرگواران  گفته شده این است: من و تو باید از این درد (غفلت و بی توجهی به یادگاران دفاع مقدس) بمیریم.

 

عقیل حق شناس

۲۴ اسفند ۱۳۹۵